Κωστής Παλαμάς – Ύμνος των Ελλήνων

«Είμαι η Πατρίδα. Μουσική στο διάβα μου τον αέρα δένει. Ριζώνω όπου σταθώ. Φως όπου πατώ σπέρνω. Και μιας αλήθειας και μιας χάρης είμ’ εγώ μητέρα, και ήρθα. Τον ύμνο φέρνω. Τον ύμνο, φωτοστέφανο, σε μυστικά Θεοφάνεια χυτό από μένα, αμάραντο, πιο απάνου απ’ τα στεφάνια που φέρνουν για να στεφανώσουν το μνημόσυνό σας άρχοντες…

Σίτσα Καραϊσκάκη: Σμύρνη

Στου Μέλη του τραγουδημένου τις οχτιές Στις ρεματοθρεμένες φτέρες, τις λεπτόφυλλες Σκυφτός ανακλαδώνει ο βάρδος των αιώνων Ο Μελησιγενής. Σκυφτός, βουβός, λες κι έχασε τη λάλο λύρα του Λες και την άρπαξε το ρέμα. Κόμποι χοντροί πέφτουν τα δάκρυά του Μέσα στο ρέμα, που θλιβερά μονολογεί «τα πάντα ρει». Μα εδώ σταμάτησεν ο χρόνος κι…

Η Μάχη του Μαραθώνα σύμφωνα με τον Ηρόδοτο

Η Μάχη του Μαραθώνα όπως την κατέγραψε ο Ηρόδοτος: 103 Τον αθηναϊκό στρατό διοικούσαν δέκα στρατηγοί, από τους οποίους τελευταίος ήταν ο Μιλτιάδης. Ο πατέρας του, ο Κίμωνας, γιος του Στησαγόρα, είχε εξοριστεί από την Αθήνα από τον Πεισίστρατο, γιο του Ιπποκράτη. Ενώ βρισκόταν στην εξορία, είχε την τύχη να κερδίσει τον αγώνα με τον…

Αρ. Βαλαωρίτης: Ο ασπασμός προς την μητέρα Ελλάδα

«Άνοιξε, μάνα μας γλυκιά, την άφθαρτη καρδιά σου κι αγκάλιασέ τα τα φτωχά, τα μαύρα τα παιδιά σου. Σφίξε μας, μάνα, σφίξε μας. Γυμνά, ξαμαρτωμένα, σα να ’τανε κατάδικα, σα να ’ταν νικημένα, έρχονται μες στον κόρφο σου. Δώσε μας την ευχή σου και σβήσε πάσα μας πληγή μ’ ένα θερμό φιλί σου. »Άλλο δε…

Απ΄τα κόκκαλα βγαλμένη…

Πολλοί καθημερινά χρησιμοποιούν την λέξη «πατρίδα» κι ο καθένας με τον δικό του τρόπο, την δική του φιλοσοφία ή ιδεολογία. Δυστυχώς ακούμε θρασύτατα και με αναισχυντία τους βουλευτές πάντων κομμάτων να ξεστομίζουν την λέξη αυτή και μάλιστα πολλές φορές και τους κομμουνιστές. Ο μαρξισμός όμως δεν αναγνωρίζει την έννοια της πατρίδας αφού το κομμουνιστικό μανιφέστο…

Αχιλλέας Παράσχος: Τέτοια ήθελα και πάλι την Ελλάδα !

Αχ, να γυρίζαν οι καιροί που πέρασαν και πάλι, και την Ελλάδα νάβλεπα με τ’ άγια της κάλλη, βουνίσια, απολίτευτη, αγνή Σουλιωτοπούλα… Πόσον ωραία ήτανε στα χρόνια της τα δούλα ! Δε βλασφημώ. Και σεις κ’ εγώ κι’ όλος κόσμος ξέρει, πως τότε κράτος ήτανε το κάθε της λημέρι. Πως με ταις αλυσίδαις της καλλίτερα…

Ο Γεώργιος Τερτσέτης για τον Λεωνίδα της Σπάρτης

Μας μένει, Κύριοι, τώρα αμφιβολία, ποίος ο προορισμός του ανθρώπου; Να μανθάνη, να ενεργή, να αγαπά. Αυτή την πορείαν της σοφίας μας διδάσκει η φύσις, «φύσιος ες το άριστον οδηγεούσης, διδασκαλίη τέχνης γίγνεται» Τι η τέχνη; Είδησις, πράξις του ορθού, του θείου. Εδώ, Κύριοι, που έφθασε η ομιλία μου, και φωτίζω κατά την δύναμίν μου…